Jouke

Tomas in het ziekenhuis

Dat was even schrikken gisteren! Ik wachtte thuis tot Tomas thuis kwam, toen Johannes Weening (teamleider van de school van Tomas) me belde dat hij een ongelukje had gehad op school en dat ‘ie waarschijnlijk iets gescheurd had; ik moest maar even komen. Ik zat alleen met Nikki en Krista en Mickey was naar de huisarts. M’n eerste reactie was, “ik kan niet weg, Mickey bellen om meteen naar huis te komen, en dan pas naar Tomas”, maar toen Nikki me verzekerde dat ik moest gaan omdat zij wel even met Krista alleen thuis kon blijven, stapte ik toch maar gauw in de auto.

Binnen 5 minuten was ik op school (sorry meneer agent), en daar stond de ambulance al. In het fietsenhok trof ik Johannes, Jan-Willem Visser (congierge) twee jongens van school (volgens Tomas moesten dat Daniel en Erwin zijn geweest), waarvan er één een infuus vasthield, twee naarstig werkende ambulancebroeders en een van de pijn schreeuwende Tomas op de grond. Hij was tijdens een pauze tikkertje gaan spelen in het fietsenhok met een paar jongens. Op een gegeven moment sprong hij over een houten hekje, bleef haken met z’n rechtervoet en landde verkeerd op z’n linkerbeen.

(meer…)

Geen plantsoenloop voor Tomas

De brekebeen van de familie (lees: Tomas) heeft gisteren een ongelukje gehad bij gym op school. Jawel, we konden weer het bekende ritje school-huisarts-ziekenhuis afleggen. Hij was uit de ringen gevallen, en vond het handig om op z’n zwakke enkel te landen Gelukkig is er niks gebroken, maar het zit niet helemaal goed. Voorlopig loopt hij op krukken met een strak ingezwachtelde enkel.

Met andere woorden: geen plantsoenloop voor Tomas.

Neemt niet weg dat voor mij morgen diezelfde loop nog steeds wel op het programma staat. Mooie trainingsplannen ten spijt, heb ik een week geleden voor het laatst getraind. Het wordt dus afwachten hoe het morgen gaat. De verwachting van 21 minuten is denk ik niet zo realistisch meer. We zien wel. 5:15min/km is wat ik in Zuidlaren liep, maar dat was een redelijk vlak parcours. Dit is een cross-wedstrijd en dan krijg je toch een andere uitslag denk ik. Eerste rondje gewoon even kijken hoe het gaat, tweede rondje alles eruit persen

4 Mijl van Groningen 2009

En gisteren was het zover: de 4 Mijl van Groningen! Tomas was super-zenuwachtig, maar hij heeft het fantastisch gedaan. Oom Bram liep ook mee, en was zó trots op z’n neefje dat ‘ie de eerste kilometer gezellig met ons tempo mee liep. Halverwege stonden Opa, tante Ali, en Mickey en de meiden ons aan te moedigen en foto’s te maken.

De hele route verliep eigenlijk vlekkeloos. Ik heb zelf nog niet eerder zo ontspannen de 4 Mijl gelopen. Pas in de Herestraat kreeg Tomas het moeilijk, en werd hij misselijk. Hij spuugde even twee keer, en voelde zich daarna goed genoeg om een eindsprint in te zetten. En wát voor een eindsprint zeg. Hij liep z’n ouwe heer d’r volledig uit! Geweldig!

Tomas z’n netto eindtijd was 41:27.3 en die van mij 41:26.9.

Fijn dat het allemaal zo goed verliep. Zowel voor Tomas, maar ook zeker voor mezelf. Tomas is gemotiveerd om door te gaan met lopen, en ik ben er nu op gebrand om voortaan weer snellere tijden te lopen!

Hier nog even de foto’s:
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

brrrrr!

Brrrrr….regen, kou…het zijn niet m’n favoriete omstandigheden om te lopen. Maar ik vond dat we toch nog een keertje moesten lopen vanochtend. Tomas en ik hadden beide niet bepaald veel zin om eruit te gaan met de regen die we vanochtend hadden, en toen we eenmaal buiten waren, kwamen we erachter dat het bovendien nog ijskoud was ook.

Maar ja, sinds de Thesinger Dörpsrun had Tomas in twee weken tijd nog maar 2 trainingen gedaan: eentje van 4km en eentje van 2km. De overgang om dan morgen de 4 Mijl van Groningen te lopen leek me te groot. Dus…we gingen eruit vanochtend.

Het was een lekkere training, ondanks de weersomstandigheden. Tomas had vrijwel geen last van z’n enkel (behalve na een laatste sprintje, dat was een beetje teveel gevraagd) en conditioneel was het sowieso geen enkel probleem. Na de 2km van eergisteren en de 4km van vandaag, moet de 6.4km morgen dus eigenlijk geen probleem zijn.

Maar ik hoop wel dat we morgen beter weer hebben dan vandaag!

Bezoekje sportarts

Vanochtend is Tomas “even” naar de sportarts geweest. Nou, laat dat “even” maar weg. Ze houden daar in het Sportmedisch Centrum van het UMCG niet van half werk. Zijn pijnklachten werden serieus genomen, er werd gekeken, gevoeld, en voor de zekerheid wilde de arts toch even een foto laten maken van de enkel (klik op het plaatje voor een vergroting)

Röngtenfoto van Tomas' rechter enkel

Gelukkig bleek er niets beschadigd. Er was namelijk wel een kans dat er wat kraakbeen beschadigd was, maar dat bleek dus niet het geval. (leuk detail van de foto: je kunt z’n groeischijven nog goed zien, dus hij zal nog verder groeien ). Hij zal voorlopig met een brace lopen ter versteviging, maar hij kan gewoon blijven trainen. Een beetje pijn daarbij is niet erg, maar het moet niet te erg worden.

We zullen morgenochtend eens kijken hoe het gaat, maar in ieder geval geeft de arts groen licht voor het lopen van de 4 Mijl aanstaande zondag!

Samen lopen

Nou, het is wel heel lang geleden dat ik wat heb geblogd. Eens kijken of ik het weer een poosje wat beter bij kan houden…

Tegenwoordig loop ik niet meer alleen. Tenminste, niet elke training. Mijn zoon Tomas wil namelijk heel graag met me meelopen. Hij is 13, maar heeft de bouw van een volwassen vent. Dat maakt het wel eens lastig om in te schatten wat hij kan. Enerzijds verwacht je een “volwassen” looptraining te kunnen doen, maar je komt er toch steeds weer achter dat dat niet kan.
Dat maakt het voor mij ook wel eens lastig om mezelf te trainen. Op het moment trainen we samen zo’n 4 keer per week, ter voorbereiding op de 4 Mijl van Groningen. Sinds woensdag beschikt ook Tomas over een paar echte, voor hem geschikte, hardloopschoenen, en hij krijgt straks een Polar F4 hartslagmeter, zodat we wat beter kunnen inschatten wat voor hem de beste belasting is van z’n lichaam.

Helaas heeft hij op dit moment een (niet-hardloop-gerelateerde) blessure. In z’n nek. Op zich kun je daar wel mee hardlopen, maar iedere landing dreunt toch ongemerkt door je hele lijf heen. Als je pijn in je nek hebt, dreunt het daar natuurlijk dubbel zo hard.
Daarom ging de training van vanochtend slecht. Eigenlijk slechter dan we in tijden hebben gedaan. Eerst 20 minuten duurloop 2, daarna 2 minuten wandelen, waarna we nog een keer 15 minuten duurloop 2 zouden doen. Dat laatste lukte echter niet. Na 3.5 minuut gaf Tomas op. We besloten een langer stuk te wandelen, waarna we alsnog bijna 10 minuten naar huis in een matig tempo hebben gelopen. Jammer, maar het is niet anders.

Morgen gaan we voor het eerst naar Kardinge, om daar de 4 Mijl van Kardinge te lopen. We hebben afgesproken de eerste helft in duurloop 1 tempo te lopen, en daarna ieder voor zich naar het einde te gaan, zodat ik de training voor mezelf in een wat zwaarder tempo kan lopen.