Jouke

Daar ben ik weer…

Zo, het is bijna een maand geleden dat ik voor het laatst wat blogde. De hoogste tijd voor een update.

De laatste keer schreef ik over de inbraak. Dat is inmiddels allemaal wel achter de rug. Het wachten is natuurlijk op de afhandeling door de verzekering, maar dat zal wel loslopen (hoop ik althans).

Dan was er natuurlijk ons heerlijk weekendje weg naar Rotterdam, waar we voor het eerst naar de ‘Night of the Proms’ waren geweest. Dat was geweldig. Maar er zat wel een verhaaltje aan vast…
Dat weekendje was een verrassing voor Mickey. Althans, zo was het bedoeld. Maar ik kan nooit lang een geheim bewaren voor haar, dus wist ze de week eraan voorafgaand al wat we gingen doen. Niettemin had ik de tickets al lang voordat ik het vertelde besteld, en toen de envelop met de tickets kwam, keek ik er snel in en moffelde hem snel weg. Niet precies gekeken dus wat erin zat. Op zaterdagochtend, de dag dat we naar Rotterdam zouden vertrekken, pakten we onze spullen, en vroeg Mickey “waar zijn die tickets eigenlijk?”. Ik pakte triomfantelijk de envelop, haal alles eruit, maar wat erin zat….geen tickets. De schrik sloeg me om het hart. Wat er wel in zat? Een rekening met een accept-giro die binnen 4 dagen betaald moest worden, omdat anders de tickets weer zouden worden vrijgegeven. “Oh nee!” dacht ik, “het zal toch niet zo zijn dat het hele verhaal niet doorgaat!?!”. Meteen de telefoon gepakt en de ticketservice geprobeerd te bellen. Die bleek dus op zaterdag niet bereikbaar…en daar zit je dan. Geen tickets, wel een hotelreservering, en een duidelijke melding op de rekening dat als je niet op tijd betaalt, er geen tickets zijn. Vervolgens gebeld met alle mogelijke verkooppunten van NOTP, maar het beste wat we nog konden krijgen waren derderangs tickets. Wij hadden gerekend op eerste rang, vlakbij het podium!

Uiteindelijk vond Mickey een telefoonnummer van de kassa van Ahoy. Daarheen gebeld en de situatie uitgelegd, en gevraagd of er nog eersterangs tickets waren. “Maar meneer”, zegt de dame aan de telefoon, “Zal ik niet eerst even kijken of uw kaarten hier bij de kassa liggen?”. “Ehh, ja, doe maar!”. Twee minuten later gaf de dame aan de telefoon het verlossende nieuws: “Uw kaarten liggen hier klaar hoor! Als u een beetje op tijd bij de kassa komt en contant afrekent, heeft u gewoon uw reservering”. Dat was een pak van ons hart!

Snel pakten we onze spullen verder in, leverden Ezra af bij m’n ouders, en togen naar Rotterdam. Daar aangekomen hebben we eten gehaald, checkten we in in het hotel, genoten van het mooie uitzicht op de Maas. Later zijn we nog naar het Holland Casino gegaan (waar we met een leuke winst weer weggingen) en hebben we heerlijk geslapen op onze luxe kamer.
Na onze brunch op zondag zijn we naar Ahoy gegaan, waar inderdaad de tickets klaar lagen. Om drie uur begon het spektakel. Wát een artiesten zeg. Geweldige optredens, veel humor (vooral door de slagwerker van het orkest), en OMD was wat mij betreft het beste optreden. Roxette was ook goed, maar het was goed te merken dat zo’n serie van 20 concerten (ons concert was de laatste uit de serie) een enorme aanslag op de conditie van Marie Fredriksson (de zangeres) nog niet is wat het moet zijn. Ze bleef heel statisch op 1 plek staan, en was niet zo vol van stem als ze in haar beste jaren was. Niettemin wel petje af voor zo’n comeback hoor. Als ze nog wat sterker wordt, zal Roxette vast weer gaan spetteren!

Het concert duurde veel langer dan we hadden verwacht. Pas rond zeven uur konden we aan de thuisreis beginnen. Tomas opgehaald, Ezra opgehaald, en daarna ploften we moe, maar voldaan op de bank.

…en de volgende ochtend bleek er die nacht ingebroken te zijn…