Jouke

Inbraak!

Wat een toestand zeg! Het grote en vervelende nieuws meteen maar even brengen: er is bij ons ingebroken.

Een verslagje van het heerlijke weekendje weg schrijf ik later nog. Zondagavond was ik een beetje te moe om daarover nog te bloggen. Ik dacht: “Dat doe ik maandagmorgen wel”. Dan vertel ik meteen ook wel dat Tomas met de Mexicaanse griep weer thuis is  gekomen na een weekend bij z’n moeder. Het liep echter anders…

Maandagmorgen kwam ik wat later dan gebruikelijk uit bed, liep de woonkamer in waar Tomas al zat. Het viel me op dat de TV nog uit was, want de eerste die ‘s ochtends beneden is, zet normaal gesproken de TV wel aan. Dus vroeg ik aan Tomas waarom hij de TV nog niet had aangezet. Hij kon de afstandsbediening niet vinden. Ik zocht en zocht, maar geen afstandsbediening…

“De oplader van de afstandsbediening staat er ook niet”, zei Tomas nog. “Huh?” dacht ik. Dat kan niet. Maar, jawel hoor, onze Logitech Harmony 1100 universele afstandsbediening, inclusief de oplader was verdwenen. En de Nintendo DSi. En de Playstation Portable. Daar was maar één conclusie mogelijk: er was ingebroken. Ik haalde gauw Mickey erbij. Er bleek nog veel meer te missen, voornamelijk spullen die zó voor het grijpen lagen en niet te groot waren. Vervolgens was de vraag hóé de inbrekers binnen waren gekomen. Alles zat nog dicht en op slot. Dat kon toch niet?

Uiteindelijk was het Tomas die ontdekte dat het raam van de woonkamer aan de achterkant weliswaar dicht zat, maar niet meer op slot. Nader inspectie leerde dat men daar een soort koevoet in had gezet, en met bruut geweld het raam had opengetrokken. Het kon dus ook niet meer goed dicht.

Politie gebeld. Binnen een half uur stonden er twee agenten op de stoep om de aangifte op te nemen, en binnen 45 minuten daarna stond de technische recherche al op de stoep om sporenonderzoek te doen. Een handpalm en twee voetafdrukken waren de buit. ‘s Middags heeft de timmerman het raam hersteld en kon alles weer dicht.

Wat we het meest vervelend vinden aan de inbraak, is enerzijds dat Tomas’ spaarpot gejat is, maar ook dat Mickey’s iPhone en mijn (werk-) laptop zijn meegenomen. Bovendien hadden we mijn vader’s digitale spiegelreflexcamera geleend, en die is inclusief alle toebehoren, ook meegenomen. Mickey’s volledige digitale leven staat op haar iPhone, en alles van mij staat op mijn laptop. Daarbij komt dat de afgelopen maanden mijn backup is mislukt, dus (bijvoorbeeld) alle foto’s van de afgelopen maanden zijn weg. Permanent. Foetsie. En dus viel er weinig te bloggen. Geen laptop, geen blog.

Er moest maandag dus vanalles worden geregeld met politie, verzekering, timmerman, enzovoorts. Dinsdag (gisteren) stond er gelukkig weer een nieuwe laptop voor me klaar op het werk. Nou ja, “klaar”…ik moest hem nog zelf wel weer gebruiksklaar maken, maar dat is gelukkig weer in orde. Vandaar dat ik er nu pas over schrijf.

Er is nu zoveel gebeurd sinds zaterdag, dat ik de komende tijd voldoende materiaal heb om over te schrijven. Da’s dan weer een voordeel bij dit allemaal.

Maar laten we vooral blij en dankbaar zijn dat het beperkt is gebleven tot diefstal. We sliepen met z’n allen boven toen het gebeurde. Het had ook anders af kunnen lopen.

Denken aan leuke dingen

Deze week valt niet in de categorie “leuke weken”. Familie en naaste vrienden weten waar ik het over heb. Het is geen onderwerp waar ik het uitgebreid in mijn blog over zal hebben. Het verklaart meteen het verminderd aantal berichtjes in de afgelopen week.

De manier waarop ik omga met minder leuke periodes, is te proberen het te compenseren met leuke dingen. Sommigen gaan zich te buiten in vreetbuien (die heb ik sowieso wel, ook als ik me blij voel ), of shoppen tot hun bankrekening leeg is, maar ik zoek het vooral in mijn hobbies. In het verleden stortte ik me dan bijvoorbeeld helemaal op de muziek, nu meer op hardlopen en fotografie. Eigenlijk alles waar ik niet teveel bij na hoef te denken en waar ik me blij, onspannen en tevreden bij voel. Sinds het afgelopen weekend komt daar ook bidden bij. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Aanstaande zaterdag is er de 52e Plantsoenloop. Daar zie ik naar uit. Ik heb even gespiekt op de deelnemerslijst, en zag dat er niet heel veel mannen in mijn leeftijdscategorie (M35) meedoen. Tot een week geleden had ik de hoop met een redelijke eindklassering uit te kunnen komen, maar er zitten nu een flink aantal mannen tussen die de 4 Mijl dik binnen een half uur lopen. Dan zijn ze zóveel sneller dan ik…dat kan ik voorlopig nog niet hoor!

Maar daar gaat het ook niet om. Ik wil mezelf verbeteren, en de vergelijking aangaan met anderen die al jaren serieus hardlopen, is vooralsnog niet aan de orde. Ik zou het geweldig vinden als ik de 4km van de Plantsoenloop in 21 minuten weet te lopen. Dat is mijn doel. De trainingen gaan vooralsnog in een flink lager tempo (rond de 24 minuten), maar dan ga ik ook niet tot het uiterste.

Vanavond nog maar weer even een rondje in het plantsoen denk ik…dat is dan weer iets leuks om naar uit te kijken vandaag…