Jouke

Fitte kids

Die kids van mij hebben geen conditie. Dat kan ik ze moeilijk aanrekenen. We hebben ze nooit actief gestimuleerd om aan lichaamsbeweging te doen. Maar ja, als papa opeens zo fanatiek aan het sporten slaat, dan werkt dat blijkbaar aanstekelijk.

Tom, mijn zoon van 11, zei vlak voor de 4 Mijl al dat hij volgend jaar ook mee wilde lopen. Prima! De jongste dochter, Nikki van 8, is altijd heel afwachtend en wil eigenlijk nooit iets doen wat haar moeite kost. Toch wilde ook zij niet achterblijven. De vier mijl, dat lijkt haar nog teveel moeite, maar als papa en Tom gaan trainen, nou, dan wil zij eigenlijk ook wel meedoen.

Dit weekend zijn mijn kinderen weer bij mij (ik ben gescheiden en heb ze dus niet fulltime bij me), en er moest hardgelopen worden! Vanmiddag moest het dan gaan gebeuren. Om half twee stonden we met z’n drieen te stretchen in de woonkamer. Even later gingen we -heel rustig aan- aan het lopen. Dat valt nog niet mee voor kinderen: rustig aan lopen. Ze kennen maar twee standen: voluit rennen of wandelen. Dus moest ik zelf op zoek naar een zo rustig mogelijk tempo waaraan zij zich moesten houden.

Tom had er geen moeite mee. Afgezien van een klein beetje last van miltsteken en aan het einde een beetje benauwdheid (hij is behoorlijk astmatisch) kon hij het prima volhouden. Nikki was een heel ander verhaal. Na 300 meter moesten we al wandelen. Prima, even rustig aan, en daarna weer verder. Nog geen honderd meter later weer wandelen. Nu maar wat langer gepauzeerd.

Ik wilde ook weer niet de fanatieke vader uithangen…

Dus moesten we maar even wachten tot de kleine dame het zelf weer zag zitten. “Maar ik kan heel hard rennen hoor papa!”. Echt waar? Laat maar zien dan! En daar ging mevrouwtje weer. Voluit. Maar na 100 meter stond ze stil en begon ze te huilen. Zo moe was ze. Ik zag in dat er niet veel meer uit te halen viel. We draaiden weer om, en wandelden richting huis. Halverwege nog eventjes een beetje aangezet, maar dat was niet veel later alweer afgelopen. Weer een huilbui. Even wat goedbedoelde vaderlijke woordjes ingefluisterd, en we konden verder wandelen.

Vlakbij huis nog even “Wie het eerste thuis is”. Daar gingen we weer in een redelijk tempo, tot de voordeur. Schijnbaar heb ik haar niet teveel opgejut, want toen er thuis werd gevraagd hoe het ging was het in koor “Heel goed, ik kon het heel goed volhouden!”.

Het verschil in conditie tussen die twee kids is dus gewoonweg te groot. Volgend weekend ga ik eerst met Nikki beginnen. Minuutje lopen, minuutje wandelen en dat een paar keer herhalen. M’n vriendin gaat dan op de fiets mee met Tom achterop, en als Nikki dan klaar is, mag zij achterop en ga ik kijken hoever ik met Tom kom. Daar zit volgens mij nog veel meer in. Moet ook wel, want hij is wat te zwaar en mag wel wat kilootjes kwijt…

Vanavond nog even een echte training doen…