Jouke

Daar ben ik weer…

Zo, het is bijna een maand geleden dat ik voor het laatst wat blogde. De hoogste tijd voor een update.

De laatste keer schreef ik over de inbraak. Dat is inmiddels allemaal wel achter de rug. Het wachten is natuurlijk op de afhandeling door de verzekering, maar dat zal wel loslopen (hoop ik althans).

Dan was er natuurlijk ons heerlijk weekendje weg naar Rotterdam, waar we voor het eerst naar de ‘Night of the Proms’ waren geweest. Dat was geweldig. Maar er zat wel een verhaaltje aan vast…
Dat weekendje was een verrassing voor Mickey. Althans, zo was het bedoeld. Maar ik kan nooit lang een geheim bewaren voor haar, dus wist ze de week eraan voorafgaand al wat we gingen doen. Niettemin had ik de tickets al lang voordat ik het vertelde besteld, en toen de envelop met de tickets kwam, keek ik er snel in en moffelde hem snel weg. Niet precies gekeken dus wat erin zat. Op zaterdagochtend, de dag dat we naar Rotterdam zouden vertrekken, pakten we onze spullen, en vroeg Mickey “waar zijn die tickets eigenlijk?”. Ik pakte triomfantelijk de envelop, haal alles eruit, maar wat erin zat….geen tickets. De schrik sloeg me om het hart. Wat er wel in zat? Een rekening met een accept-giro die binnen 4 dagen betaald moest worden, omdat anders de tickets weer zouden worden vrijgegeven. “Oh nee!” dacht ik, “het zal toch niet zo zijn dat het hele verhaal niet doorgaat!?!”. Meteen de telefoon gepakt en de ticketservice geprobeerd te bellen. Die bleek dus op zaterdag niet bereikbaar…en daar zit je dan. Geen tickets, wel een hotelreservering, en een duidelijke melding op de rekening dat als je niet op tijd betaalt, er geen tickets zijn. Vervolgens gebeld met alle mogelijke verkooppunten van NOTP, maar het beste wat we nog konden krijgen waren derderangs tickets. Wij hadden gerekend op eerste rang, vlakbij het podium!

Uiteindelijk vond Mickey een telefoonnummer van de kassa van Ahoy. Daarheen gebeld en de situatie uitgelegd, en gevraagd of er nog eersterangs tickets waren. “Maar meneer”, zegt de dame aan de telefoon, “Zal ik niet eerst even kijken of uw kaarten hier bij de kassa liggen?”. “Ehh, ja, doe maar!”. Twee minuten later gaf de dame aan de telefoon het verlossende nieuws: “Uw kaarten liggen hier klaar hoor! Als u een beetje op tijd bij de kassa komt en contant afrekent, heeft u gewoon uw reservering”. Dat was een pak van ons hart!

Snel pakten we onze spullen verder in, leverden Ezra af bij m’n ouders, en togen naar Rotterdam. Daar aangekomen hebben we eten gehaald, checkten we in in het hotel, genoten van het mooie uitzicht op de Maas. Later zijn we nog naar het Holland Casino gegaan (waar we met een leuke winst weer weggingen) en hebben we heerlijk geslapen op onze luxe kamer.
Na onze brunch op zondag zijn we naar Ahoy gegaan, waar inderdaad de tickets klaar lagen. Om drie uur begon het spektakel. Wát een artiesten zeg. Geweldige optredens, veel humor (vooral door de slagwerker van het orkest), en OMD was wat mij betreft het beste optreden. Roxette was ook goed, maar het was goed te merken dat zo’n serie van 20 concerten (ons concert was de laatste uit de serie) een enorme aanslag op de conditie van Marie Fredriksson (de zangeres) nog niet is wat het moet zijn. Ze bleef heel statisch op 1 plek staan, en was niet zo vol van stem als ze in haar beste jaren was. Niettemin wel petje af voor zo’n comeback hoor. Als ze nog wat sterker wordt, zal Roxette vast weer gaan spetteren!

Het concert duurde veel langer dan we hadden verwacht. Pas rond zeven uur konden we aan de thuisreis beginnen. Tomas opgehaald, Ezra opgehaald, en daarna ploften we moe, maar voldaan op de bank.

…en de volgende ochtend bleek er die nacht ingebroken te zijn…

Inbraak!

Wat een toestand zeg! Het grote en vervelende nieuws meteen maar even brengen: er is bij ons ingebroken.

Een verslagje van het heerlijke weekendje weg schrijf ik later nog. Zondagavond was ik een beetje te moe om daarover nog te bloggen. Ik dacht: “Dat doe ik maandagmorgen wel”. Dan vertel ik meteen ook wel dat Tomas met de Mexicaanse griep weer thuis is  gekomen na een weekend bij z’n moeder. Het liep echter anders…

Maandagmorgen kwam ik wat later dan gebruikelijk uit bed, liep de woonkamer in waar Tomas al zat. Het viel me op dat de TV nog uit was, want de eerste die ‘s ochtends beneden is, zet normaal gesproken de TV wel aan. Dus vroeg ik aan Tomas waarom hij de TV nog niet had aangezet. Hij kon de afstandsbediening niet vinden. Ik zocht en zocht, maar geen afstandsbediening…

“De oplader van de afstandsbediening staat er ook niet”, zei Tomas nog. “Huh?” dacht ik. Dat kan niet. Maar, jawel hoor, onze Logitech Harmony 1100 universele afstandsbediening, inclusief de oplader was verdwenen. En de Nintendo DSi. En de Playstation Portable. Daar was maar één conclusie mogelijk: er was ingebroken. Ik haalde gauw Mickey erbij. Er bleek nog veel meer te missen, voornamelijk spullen die zó voor het grijpen lagen en niet te groot waren. Vervolgens was de vraag hóé de inbrekers binnen waren gekomen. Alles zat nog dicht en op slot. Dat kon toch niet?

Uiteindelijk was het Tomas die ontdekte dat het raam van de woonkamer aan de achterkant weliswaar dicht zat, maar niet meer op slot. Nader inspectie leerde dat men daar een soort koevoet in had gezet, en met bruut geweld het raam had opengetrokken. Het kon dus ook niet meer goed dicht.

Politie gebeld. Binnen een half uur stonden er twee agenten op de stoep om de aangifte op te nemen, en binnen 45 minuten daarna stond de technische recherche al op de stoep om sporenonderzoek te doen. Een handpalm en twee voetafdrukken waren de buit. ‘s Middags heeft de timmerman het raam hersteld en kon alles weer dicht.

Wat we het meest vervelend vinden aan de inbraak, is enerzijds dat Tomas’ spaarpot gejat is, maar ook dat Mickey’s iPhone en mijn (werk-) laptop zijn meegenomen. Bovendien hadden we mijn vader’s digitale spiegelreflexcamera geleend, en die is inclusief alle toebehoren, ook meegenomen. Mickey’s volledige digitale leven staat op haar iPhone, en alles van mij staat op mijn laptop. Daarbij komt dat de afgelopen maanden mijn backup is mislukt, dus (bijvoorbeeld) alle foto’s van de afgelopen maanden zijn weg. Permanent. Foetsie. En dus viel er weinig te bloggen. Geen laptop, geen blog.

Er moest maandag dus vanalles worden geregeld met politie, verzekering, timmerman, enzovoorts. Dinsdag (gisteren) stond er gelukkig weer een nieuwe laptop voor me klaar op het werk. Nou ja, “klaar”…ik moest hem nog zelf wel weer gebruiksklaar maken, maar dat is gelukkig weer in orde. Vandaar dat ik er nu pas over schrijf.

Er is nu zoveel gebeurd sinds zaterdag, dat ik de komende tijd voldoende materiaal heb om over te schrijven. Da’s dan weer een voordeel bij dit allemaal.

Maar laten we vooral blij en dankbaar zijn dat het beperkt is gebleven tot diefstal. We sliepen met z’n allen boven toen het gebeurde. Het had ook anders af kunnen lopen.