Jouke

Plantsoenloop 2009

Uitgeput. Dat was ik gisteren toen ik eenmaal over de eindstreep kwam. Om niet te zeggen dat ik al uitgeput was voor dat ik op de helft was. Mijn tijd? 21:52:1 (netto). Een minuut langzamer dan ik had willen lopen. Maar de positieve kant van het verhaal is dat ik er een redelijke eindklassering mee haalde: een 78e plek van de 191 mannelijke deelnemers.

Maar tjonge jonge, wat was dit zwaar. Ik begon met lopen zonder op m’n Suunto te kijken hoe hard ik daadwerkelijk ging. Toen ik na een paar honderd meter keek, bleek dat ik boven de 13km/u liep. “Hela!”, dacht ik “Da’s veel sneller dan ik anders doe! Dat ga ik vast niet de hele loop volhouden”. Ik probeerde dus wat rustiger aan te doen, maar had moeite onder de 12km/u te gaan. Nou, voordat ik het eerste rondje had volbracht, had mijn lichaam zichzelf al wel gecorrigeerd. Alsof ik met zo’n parcours zo’n snelheid kon volhouden…niet dus.

De eerste kilometer ging nog in 5:01, de tweede in 5:12, de derde in 5:30, de laatste in 5:48 (volgens de Suunto, die vond dat ik na iets meer dan 21:30 al 4km had afgelegd, daar zit altijd wat verschil in). Het is niet echt volgens planning verlopen…

De plantsoenloop vind ik op zich een hele leuke wedstrijd. Wat ik jammer vond, is dat er zoveel kinderen aan meededen die nou niet echt sociaal bezig waren. Met z’n drieen naast elkaar en dan van het ene op het andere moment stilstaan. Wie of wat er achter ze loopt, interesseert ze niet. Ik ben wel vier keer op een dergelijke manier bijna onderuit gegaan. Tegelijkertijd vind ik het wel geweldig om te zien hoe sommige van die jongens en meisjes bloedsnel over het parcours vliegen. Moet je nagaan dat de winnares bij de vrouwen 4km een meisje van de basisschool is, en in 14:51 4km aflegt. Wat een potentie! Kinderen die zo snel zijn zouden ze op een Sovjet/DDR/Chinese manier moeten dwingen om op een atletiekvereniging te gaan en het maximale uit hun talent te halen.

Ik heb ondertussen wel m’n maximale hartslag een tikkie verhoogd. De volledige wedstrijd was m’n gemiddelde hartslag 175, en een nieuw maximum is 184.

M’n vader en Mickey stonden langs de kant foto’s te maken. Hier zijn een paar:
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

Geen plantsoenloop voor Tomas

De brekebeen van de familie (lees: Tomas) heeft gisteren een ongelukje gehad bij gym op school. Jawel, we konden weer het bekende ritje school-huisarts-ziekenhuis afleggen. Hij was uit de ringen gevallen, en vond het handig om op z’n zwakke enkel te landen Gelukkig is er niks gebroken, maar het zit niet helemaal goed. Voorlopig loopt hij op krukken met een strak ingezwachtelde enkel.

Met andere woorden: geen plantsoenloop voor Tomas.

Neemt niet weg dat voor mij morgen diezelfde loop nog steeds wel op het programma staat. Mooie trainingsplannen ten spijt, heb ik een week geleden voor het laatst getraind. Het wordt dus afwachten hoe het morgen gaat. De verwachting van 21 minuten is denk ik niet zo realistisch meer. We zien wel. 5:15min/km is wat ik in Zuidlaren liep, maar dat was een redelijk vlak parcours. Dit is een cross-wedstrijd en dan krijg je toch een andere uitslag denk ik. Eerste rondje gewoon even kijken hoe het gaat, tweede rondje alles eruit persen

Denken aan leuke dingen

Deze week valt niet in de categorie “leuke weken”. Familie en naaste vrienden weten waar ik het over heb. Het is geen onderwerp waar ik het uitgebreid in mijn blog over zal hebben. Het verklaart meteen het verminderd aantal berichtjes in de afgelopen week.

De manier waarop ik omga met minder leuke periodes, is te proberen het te compenseren met leuke dingen. Sommigen gaan zich te buiten in vreetbuien (die heb ik sowieso wel, ook als ik me blij voel ), of shoppen tot hun bankrekening leeg is, maar ik zoek het vooral in mijn hobbies. In het verleden stortte ik me dan bijvoorbeeld helemaal op de muziek, nu meer op hardlopen en fotografie. Eigenlijk alles waar ik niet teveel bij na hoef te denken en waar ik me blij, onspannen en tevreden bij voel. Sinds het afgelopen weekend komt daar ook bidden bij. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Aanstaande zaterdag is er de 52e Plantsoenloop. Daar zie ik naar uit. Ik heb even gespiekt op de deelnemerslijst, en zag dat er niet heel veel mannen in mijn leeftijdscategorie (M35) meedoen. Tot een week geleden had ik de hoop met een redelijke eindklassering uit te kunnen komen, maar er zitten nu een flink aantal mannen tussen die de 4 Mijl dik binnen een half uur lopen. Dan zijn ze zóveel sneller dan ik…dat kan ik voorlopig nog niet hoor!

Maar daar gaat het ook niet om. Ik wil mezelf verbeteren, en de vergelijking aangaan met anderen die al jaren serieus hardlopen, is vooralsnog niet aan de orde. Ik zou het geweldig vinden als ik de 4km van de Plantsoenloop in 21 minuten weet te lopen. Dat is mijn doel. De trainingen gaan vooralsnog in een flink lager tempo (rond de 24 minuten), maar dan ga ik ook niet tot het uiterste.

Vanavond nog maar weer even een rondje in het plantsoen denk ik…dat is dan weer iets leuks om naar uit te kijken vandaag…

Een lange duurloop

Gisteren heb ik een lange duurloop gedaan. De gevorderde hardlopers onder de lezers zullen het niet zo spectaculair vinden, maar de 16.5 km die ik gisteren aflegde, zijn voor mij een heeeele lange duurloop. Mijn bedoeling was om te lopen met een gemiddelde hartslag onder de 140 slagen per minuut. Dat is net niet gelukt, want het gemiddelde was precies 140 slagen per minuut. Het ging dan ook erg langzaam (8.5km/u). Volgens mijn Suunto T3c heb ik dus in Z2 gelopen, terwijl de bedoeling Z1 was. Ach, nou ja, volgende keer beter.

Het was meteen de eerste loop op mijn nieuwe Asics 2140 schoenen. Dat is wel even wennen hoor! Hij geeft minder steun om de enkels, maar -zoals ik al eerder opmerkte- hij heeft wel een veel betere demping dan de Brooks. Gevolg is dat ik nu licht geirriteerde enkelbanden aan mijn linker enkel heb. Dat komt wel weer goed.

Ik vond het wel heel moeilijk om zo rustig te blijven lopen. Als je bijna 2 uur op pad bent, kom je op een zondag wel heel veel hardlopers tegen. Ik heb ze niet geteld, maar het waren er wel meer dan 30. En iedereen racete me voorbij. Heel moeilijk om dan je eigen tempo te blijven lopen. Ik heb ook expres mijn hartslagmeter op ‘hartslag’ en niet op ‘snelheid’ laten staan. Elke keer als iemand me inhaalde, ging ik ongemerkt toch even een stapje harder lopen, met als gevolg dat de hartslag weer zo’n 5 slagen omhoog ging. Weer op de rem en rustig verder in mijn sukkeldrafje.

Footpod

Helemaal aan het einde van mijn loopje (ik was minder dan 1km van huis vandaan) viel opeens mijn Footpod van mijn schoen. De footpod zit met twee oogjes aan mijn veters vast, en 1 van de oogjes was laatst al uitgebroken. Nu brak ook de tweede af en viel ‘ie van m’n schoen af. Gelukkig had ik het door, raapte hem op en nam hem mee naar huis. Met een scherp mesje heb ik de bevestigingslipjes (waar de oogjes in zitten) eraf gesneden, en ik ga vanmiddag even aan het knutselen om hem op een alternatieve manier toch aan de schoen te bevestigen.

SportyPal

Het lijkt erop dat de EMBED functie van SportyPal het niet meer doet. Al mijn vorige workouts die ik met SportyPal op mijn blog toonde, geven nu een blanco iframe. Heel jammer, want zo lang dit het niet doet, ga ik uiteraard ook niet proberen nieuwe workouts te tonen op m’n blog. Helaas.

UPDATE
De EMBED functie van SportyPal werkt wél, behalve in Firefox op de Mac. Heb ik weer…Bij deze dus alsnog de gegevens van mijn training van gisteren:

Lekker ontstressen

Gistermiddag was best een beetje stressen. We hadden een afspraak bij Accare waar we best een beetje tegenop zagen. Naar aanleiding van een eerder onderzoek waren we met veel vragen blijven zitten, en het eigenlijk helemaal niet eens met de eindconclusies. Daar gingen we het gisteren dan over hebben.

De meeste kou is uit de lucht. Een écht goed gevoel zullen we er wel nooit over krijgen, maar we hebben voor een belangrijk onderdeel excuses gekregen (jawel, dat hadden we nooit verwacht) omdat ze toegaven niet te hebben gedaan wat ze hadden moeten doen (de eigenlijke centrale vraag waar het hele onderzoek om draaide was namelijk helemaal niet beantwoord!). Voor andere onderdelen kregen we een betere uitleg waarom er op een bepaalde manier gehandeld is.

Eenmaal thuis heb ik me gauw omgekleed en ben gaan rennen. Even ontstressen. Dat wil zeggen, de geest ging ontstressen, het lichaam ging juist flink stressen Ik ben richting Noorderplantsoen getogen en heb het parcours van de Plantsoenloop weer uitgeprobeerd. Makkelijk gaat dat nog steeds niet, maar wel beter dan voorheen. Het vlakke gedeelte gaat goed, lijkt me logisch. De klimmetjes gaan eigenlijk ook best goed. Ik loop nu een stuk relaxter heuvelop. Maar de afdalingen heb ik toch nog serieus problemen mee hoor. Wat een klappen krijgen die benen de hele tijd!

Ik heb nog dik twee weken de tijd…

Volgens mijn Suunto T3c heb ik met deze 8.5km een Trainings Effect (TE) van 4.7 gehaald. Dat betekent dat ik hier wel even van moet herstellen. Vandaag dus maar eventjes niks. Komt goed uit, want ik vertrek zo richting Amsterdam voor een dagje op kantoor daar. Dan blijft er toch niet veel tijd over…

Minder roken

Ja, je leest het goed: “Minder roken”. Ik zeg niet dat ik “stop met roken”. Dat heb ik namelijk al veel te vaak gezegd, en veel te vaak heb ik me er niet aan gehouden. Daarom ben ik inmiddels al een maand of twee “minder aan het roken”. Het gaat met ups en downs, maar dat wist ik van eerdere pogingen ook wel, dus daardoor laat ik me niet ontmoedigen. En het gaat best goed vind ik: ik rookte ongeveer 20 sigaretten per dag, en nu 2 à 3. Mijn theorie is dat het veel makkelijker is om te zeggen “ik stop met roken” als je maar 1 of 2 sigaretten op een dag rookt, dan wanneer je van 20 naar nul moet.

Ik verwens nog steeds de dag dat ik in een vlaag van verstandsverbijstering mijn eerste sigaret opstak. Ja, ik wist dat sigaretten verslavend zijn. Ja, ik wist ook wel dat het kanker veroorzaakt. En ja, ik wist ook hoe longen eruitzien van een roker. Maar dat doet er 8 jaar later niet meer zoveel toe. Ik ben nu eenmaal verslaafd aan die dingen, en ja, ik zal ook afkicken.

Nou heb ik één complicerende factor in het plan: Mickey rookt ook. En die is nog niet zover dat ze wil stoppen. En als er elke dag sigaretten in huis zijn, en er ook in je buurt wordt gerookt, dan is ‘nee’ zeggen best heel moeilijk. Bij mijn eerdere pogingen om te stoppen heb ik in mijn ontwennings-chagerijnigheid wel eens flink stennis zitten schoppen en de schuld bij haar gelegd als ik weer een sigaret opstak. Maar dat is niet echt fair. Het was míjn keuze om te beginnen met roken, en ook míjn keuze om te stoppen. Je kunt je partner die keuzes niet opdringen vind ik. En laat ik heel eerlijk zijn: Mickey steunt me enorm!

Ik zit op dit moment in de laatste van de drie stappen die Niquitin Clear heeft. Niquitin Clear zijn doorzichtige pleisters die je plakt, waarop wat nicotine zit. In de verschillende stappen zijn de pleisters steeds kleiner, en is de nicotine die via de huid wordt opgenomen steeds minder. Het “minder nicotine” binnenkrijgen werkt goed. Erg goed zelfs. De sigaretten die ik nu nog rook (2 à 3 per dag op het moment van schrijven) hebben ook niks met de verslaving aan nicotine te maken. Dat zijn de “gewoontesigaretten”. Er zijn voor een roker bepaalde momenten op de dag dat een sigaret “erbij hoort”. Bijvoorbeeld als je opstaat. De eerste sigaret van de dag dus. Heerlijk. Na het eten natuurlijk. Voor het slapengaan. Bij een moeilijk telefoontje. Na het krijgen van slecht nieuws. Noem het maar op. Tegen de meeste momenten kan ik nu “nee” zeggen, maar rond lunchtijd en ergens halverwege de middag krijg ik een hele sterke behoefte…ach, voor nu geef ik daar gewoon aan toe. Het mag nog even. En als ik een wat te grote drang heb, neem ik gewoon een mentosje. Daar krijg je tenminste een frisse adem van (en ik heb het altijd al enorm smerig gevonden om een sigaret op te steken terwijl ik een mint-smaak in m’n mond heb)

De belangrijkste succesfactor voor mij persoonlijk is het hardlopen. Hoe fanatieker ik daarmee bezig ben, hoe minder ik wil en kan roken. Die twee gaan gewoon slecht samen. Maar hardlopen is meer dan een anti-rookmiddel hoor. Het heerlijke gevoel (de endorfines ) dat je krijgt na een lekker rondje lopen: onbetaalbaar. Gisteren had ik nog zin om een lekker lang stukje te lopen. Ik kleed me even om, en ik ga zo even een uur lopen. Geen centje pijn, en ik word er alleen maar vrolijk van.

Wie weet heeft iemand anders die nog twijfelt of ‘ie wil stoppen met roken wat aan dit stukje.

Zuidlaardermarktloop 2009

Heerlijk gelopen vanochtend! Ik had gehoopt op een tijd van 27:30 (dus 5:30/km), maar tot mijn verbazing ging ik als een speer in het begin, en het leek nauwelijks moeite te kosten…maar ja, als je eerste kilometer dan ook in 4:40 gaat, dan weet je dat je dat aan het einde moet bekopen. En inderdaad, ik zat he-le-maal stuk in de laatste kilometer. Niet erg, want ik heb nu eindelijk een eerste officiële tijd op de 5km: 25:53. Mijn bruto-tijd was 26:10, en daarmee kwam ik uit op een 72e plek van de 147 deelnemers. Dat vind ik helemaal niet slecht voor m’n allereerste wedstrijdje!

Mickey heeft een aantal leuke foto’s gemaakt, zie hieronder (klik voor een vergroting)
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

Zuidlaren

Eigenlijk best gek. Als echte noorderling ben ik nog nooit op de Zuidlaardermarkt geweest. Ieder jaar weer schijnt het een enorme happening te zijn, maar ik kan er niet uit ervaring over meepraten. Om heel eerlijk te zijn, ben ik ook nog nauwelijks in Zuidlaren geweest in mijn leven. Een aantal keren in de Sprookjeshof. Dat dan weer wel. Maar dat ligt aan de rand van het dorp. Verder ben ik volgens mij hooguit wel eens door het dorp gereden, op weg ergens anders naartoe.

Vanavond heb ik mijn startnummer voor de Zuidlaardermarktloop opgehaald. In de Prins Bernhardhoeve. Hoe lang het nog zo blijft heten, is maar zeer de vraag. In ieder geval kostte het mij en mijn TomTom aardig wat moeite om de juiste plek te vinden. Dat had niet in de laatste plaats te maken met de kermis, en het optreden van Wolter Kroes vanavond. Beide interesseren me geen drol. En het staat nou niet echt duidelijk aangegeven waar je je startnummer moest halen. Anyway, het is gelukt.

Rechts het podium, links de ingang waar de startnummers konden worden gehaald

In ieder geval, ik heb mijn startnummer, 965. Mickey gaat gezellig mee, en neemt m’n camera mee, dus de foto’s staan hier morgen wel!

k-k-k-koud!

Het is koud. Bere-koud. Vooral ‘s ochtends om een uur of 6. Laat dat nou de tijd zijn dat ik vanochtend opstond voor een nieuwe hardlooptraining. Dus: lange tight aan, shirt, jas, reflectiehesje en rustig aan beginnen om zo warm te worden.

Ach, dan ben je na een minuutje of 5 ook wel warm hoor, en het fijne van functionele loopkleding is natuurlijk dat het vocht naar de buitenkant wordt afgevoerd, dus dat je niet met een nat, koud, plakkerig shirt loopt. Nee, eenmaal op gang was de kou aan het lijf het probleem niet.

Ik merkte vanochtend weer dat ik, als het zo koud is, haast niet voldoende zuurstof binnenkrijg. Het is geen gewone benauwdheid die ik als (lichte) astmaklant wel eens heb. Nee, dit is iets dat te maken heeft met de vrieskou. Ik heb dat wel eens vaker gehad, maar na een heerlijke zomer en een wat koelere overgang naar de herfst, is dit de eerste keer dat ik hier weer eens tegenaan loop. Wat is dat toch?

Maar goed, als ik de weersvoorspellingen mag geloven, dan wordt het de komende dagen wat minder koud, en zaterdag verwacht men zelfs 14 graden met af en toe een zonnetje. Nou, laat met dat soort weer die Zuidlaardermarktloop maar komen!

Zuidlaardermarktloop

Poster Zuidlaardermarktloop

Aanstaande zaterdag zal ik meelopen in de Zuidlaardermarktloop. Dat is een loop over 5 kilometer. Tomas doet daar niet aan mee, dus zal ik in m’n eigen tempo lopen. Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan. Een wedstrijd-waardig tempo zal ik vast niet lopen, maar als laatste eindigen zal (hopelijk) ook niet gebeuren. We zullen zien.

Vandaag ga ik tijdens de lunch nog even eruit om een training te doen. Vanochtend kon ik er niet uitkomen, en vanavond heb ik andere verplichtingen. Naar mate de dagen korter worden heb ik steeds meer problemen om ‘s ochtends vroeg op te staan. Dat is jammer, want ‘s ochtends vind ik de prettigste tijd van de dag om hard te lopen. Tussen de middag komt vaak wat ongelegen, en ‘s avonds ligt het avondeten me meestal wat te zwaar op de maag.
Het maakt ook niet uit: lopen zal ik.

Afgelopen maandag heb ik trouwens een sportkeuring gedaan. De complete rapportage daarvan krijg ik nog thuis gestuurd, maar het is in ieder geval duidelijk dat ik kerngezond ben. Glucose en cholesterol gehaltes zijn in orde, zuurstofopname is perfect, hartfilmpje in rust en tijdens inspanning ook. Natuurlijk heb je bij zo’n test een garantie tot de deur, maar dat alle basis-zaken een keer zijn getest en goed bevonden geeft het thuisfront in ieder geval een stukje vertrouwen dat als ik tot het gaatje ga in een hardloop evenement, er geen reden is om te denken dat ik zo’n inspanning niet aan zou kunnen.