Jouke

Night of the Proms

Dit weekend gaan we er even met z’n tweetjes tussenuit. Mickey en ik zijn inmiddels 8 jaar bij elkaar, en dat moet natuurlijk gevierd worden. Ik had kunnen volstaan met een bosje bloemen natuurlijk (en die was er uiteraard ook), maar we waren ook nodig toe aan een beetje onstpanning. Daarom heb ik tickets geregeld voor “Night of the Proms”.

De lineup hiervoor is niet zo spectaculair als het andere jaren wel eens is, maar ik kijk persoonlijk wel heel erg uit naar optredens van Roxette, Sharon den Adel en OMD. Om natuurlijk Toots Thielemans niet te vergeten! En dat dan gecombineerd met een symfonie-orkest!

We maken het helemaal compleet door een nachtje relaxed in een hotel te slapen en zo lekker uitgerust op het concert te verschijnen. Heerlijk!

Mickey’s eerste paard!

Al weken was ze op zoek. Vele uren werden op Marktplaats, Speurders en Bokt! doorgebracht. Dat wat ze zocht was telkens te duur. En toch, tóch, geheel onverwacht, bleek het paard dat ze het liefste wilde, opeens betaalbaar te zijn. Vanmiddag zijn we een kijkje gaan nemen in Friesland, om daar Bailey uit te proberen. Een kruising-Shire van meer dan 1.70m shofthoogte. Een geweldig dier.

Paarden zijn Mickey’s liefhebberij, niet per sé de mijne. Maar Bailey is wel een heel erg braaf dier. Erg voorwaarts, en ontzettend koel. We hadden Ezra meegenomen, en de huidige eigenaar had al verteld dat Bailey zich nergens over zou opwinden. Blaffende honden, druk verkeer, spoorbomen die plots naar beneden gaan als je óp het spoor staat, Bailey blijft rustig. Nou, ze had gelijk. Eerst hadden we Ezra met de lijn vastgemaakt aan een paaltje, maar hij wilde zó graag bij Mickey in de buurt zijn, dat ik hem op een gegeven moment los liet lopen….terwijl Mickey op Bailey zat! Bláffen dat hij deed! Rennen, jagen achter Bailey aan. Maar Bailey gaf geen krimp. Die bleef braaf doen wat Mickey van hem wilde.

Het is een kolossaal paard. Een echte Shire is nog groter, maar deze is al enorm. Hij staat als een huis, en schijnt comfortabel te zitten. Ik heb het zelf niet uitgeprobeerd, maar een dier als Bailey zou ik rustig willen uitproberen! Dat Bailey zo koel is, is vooral fijn omdat we ook de kinderen erop willen laten rijden. Die kunnen nog wel eens onverwacht uit de hoek komen in de omgang met dieren, en dan geeft het wat meer vertrouwen als je weet dat Bailey niet zomaar overal van schrikt.

Aanstaande donderdag wordt Bailey waarschijnlijk afgeleverd in de stalling die Mickey geregeld heeft. Ze is er zó blij mee (en ik ook trouwens)!

Hieronder ook wat foto’s van Bailey alleen, Mickey op Bailey, en Ezra die achter Bailey aan jaagt
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

Plantsoenloop 2009

Uitgeput. Dat was ik gisteren toen ik eenmaal over de eindstreep kwam. Om niet te zeggen dat ik al uitgeput was voor dat ik op de helft was. Mijn tijd? 21:52:1 (netto). Een minuut langzamer dan ik had willen lopen. Maar de positieve kant van het verhaal is dat ik er een redelijke eindklassering mee haalde: een 78e plek van de 191 mannelijke deelnemers.

Maar tjonge jonge, wat was dit zwaar. Ik begon met lopen zonder op m’n Suunto te kijken hoe hard ik daadwerkelijk ging. Toen ik na een paar honderd meter keek, bleek dat ik boven de 13km/u liep. “Hela!”, dacht ik “Da’s veel sneller dan ik anders doe! Dat ga ik vast niet de hele loop volhouden”. Ik probeerde dus wat rustiger aan te doen, maar had moeite onder de 12km/u te gaan. Nou, voordat ik het eerste rondje had volbracht, had mijn lichaam zichzelf al wel gecorrigeerd. Alsof ik met zo’n parcours zo’n snelheid kon volhouden…niet dus.

De eerste kilometer ging nog in 5:01, de tweede in 5:12, de derde in 5:30, de laatste in 5:48 (volgens de Suunto, die vond dat ik na iets meer dan 21:30 al 4km had afgelegd, daar zit altijd wat verschil in). Het is niet echt volgens planning verlopen…

De plantsoenloop vind ik op zich een hele leuke wedstrijd. Wat ik jammer vond, is dat er zoveel kinderen aan meededen die nou niet echt sociaal bezig waren. Met z’n drieen naast elkaar en dan van het ene op het andere moment stilstaan. Wie of wat er achter ze loopt, interesseert ze niet. Ik ben wel vier keer op een dergelijke manier bijna onderuit gegaan. Tegelijkertijd vind ik het wel geweldig om te zien hoe sommige van die jongens en meisjes bloedsnel over het parcours vliegen. Moet je nagaan dat de winnares bij de vrouwen 4km een meisje van de basisschool is, en in 14:51 4km aflegt. Wat een potentie! Kinderen die zo snel zijn zouden ze op een Sovjet/DDR/Chinese manier moeten dwingen om op een atletiekvereniging te gaan en het maximale uit hun talent te halen.

Ik heb ondertussen wel m’n maximale hartslag een tikkie verhoogd. De volledige wedstrijd was m’n gemiddelde hartslag 175, en een nieuw maximum is 184.

M’n vader en Mickey stonden langs de kant foto’s te maken. Hier zijn een paar:
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

Geen plantsoenloop voor Tomas

De brekebeen van de familie (lees: Tomas) heeft gisteren een ongelukje gehad bij gym op school. Jawel, we konden weer het bekende ritje school-huisarts-ziekenhuis afleggen. Hij was uit de ringen gevallen, en vond het handig om op z’n zwakke enkel te landen Gelukkig is er niks gebroken, maar het zit niet helemaal goed. Voorlopig loopt hij op krukken met een strak ingezwachtelde enkel.

Met andere woorden: geen plantsoenloop voor Tomas.

Neemt niet weg dat voor mij morgen diezelfde loop nog steeds wel op het programma staat. Mooie trainingsplannen ten spijt, heb ik een week geleden voor het laatst getraind. Het wordt dus afwachten hoe het morgen gaat. De verwachting van 21 minuten is denk ik niet zo realistisch meer. We zien wel. 5:15min/km is wat ik in Zuidlaren liep, maar dat was een redelijk vlak parcours. Dit is een cross-wedstrijd en dan krijg je toch een andere uitslag denk ik. Eerste rondje gewoon even kijken hoe het gaat, tweede rondje alles eruit persen

Denken aan leuke dingen

Deze week valt niet in de categorie “leuke weken”. Familie en naaste vrienden weten waar ik het over heb. Het is geen onderwerp waar ik het uitgebreid in mijn blog over zal hebben. Het verklaart meteen het verminderd aantal berichtjes in de afgelopen week.

De manier waarop ik omga met minder leuke periodes, is te proberen het te compenseren met leuke dingen. Sommigen gaan zich te buiten in vreetbuien (die heb ik sowieso wel, ook als ik me blij voel ), of shoppen tot hun bankrekening leeg is, maar ik zoek het vooral in mijn hobbies. In het verleden stortte ik me dan bijvoorbeeld helemaal op de muziek, nu meer op hardlopen en fotografie. Eigenlijk alles waar ik niet teveel bij na hoef te denken en waar ik me blij, onspannen en tevreden bij voel. Sinds het afgelopen weekend komt daar ook bidden bij. Hoe moeilijk dat soms ook is.

Aanstaande zaterdag is er de 52e Plantsoenloop. Daar zie ik naar uit. Ik heb even gespiekt op de deelnemerslijst, en zag dat er niet heel veel mannen in mijn leeftijdscategorie (M35) meedoen. Tot een week geleden had ik de hoop met een redelijke eindklassering uit te kunnen komen, maar er zitten nu een flink aantal mannen tussen die de 4 Mijl dik binnen een half uur lopen. Dan zijn ze zóveel sneller dan ik…dat kan ik voorlopig nog niet hoor!

Maar daar gaat het ook niet om. Ik wil mezelf verbeteren, en de vergelijking aangaan met anderen die al jaren serieus hardlopen, is vooralsnog niet aan de orde. Ik zou het geweldig vinden als ik de 4km van de Plantsoenloop in 21 minuten weet te lopen. Dat is mijn doel. De trainingen gaan vooralsnog in een flink lager tempo (rond de 24 minuten), maar dan ga ik ook niet tot het uiterste.

Vanavond nog maar weer even een rondje in het plantsoen denk ik…dat is dan weer iets leuks om naar uit te kijken vandaag…

Alpha weekend

Vrijdagavond vertrokken we naar Schoonloo voor het Alpha weekend. Dat is een mini-weekendje weg met de groep van de Alphacursus waar Mickey en ik aan meedoen. Het was in mijn ogen een erg goed, intensief, emotioneel, gezellig, druk, ontspannen, inspannend, maar bovenal gezegend weekend. Zoveel bijvoegelijke naamwoorden voor één weekend. Het zal dan ook nog wel even duren voordat alles bezonken is.

Over de Alpha cursus zelf schrijf ik misschien nog een andere keer. Voor degenen die het niet kennen, het is een soort “kennismaking met het Christelijk geloof”-cursus. Er komen mensen van allerlei pluimage op af: van personen die tot voor kort nooit iets met het geloof hadden en er nu wel wat meer van willen weten, tot personen die jaren in de kerk hebben gezeten, maar het idee hebben een soort “opfriscursus” nodig te hebben.

Ik heb aardig wat foto’s lopen maken, en wat toonbaar is voor de rest van de wereld, kun je hier vinden:
Error: the communication with Picasa Web Albums didn’t go as expected. Here’s what Picasa Web Albums said:

No album found.

Een lange duurloop

Gisteren heb ik een lange duurloop gedaan. De gevorderde hardlopers onder de lezers zullen het niet zo spectaculair vinden, maar de 16.5 km die ik gisteren aflegde, zijn voor mij een heeeele lange duurloop. Mijn bedoeling was om te lopen met een gemiddelde hartslag onder de 140 slagen per minuut. Dat is net niet gelukt, want het gemiddelde was precies 140 slagen per minuut. Het ging dan ook erg langzaam (8.5km/u). Volgens mijn Suunto T3c heb ik dus in Z2 gelopen, terwijl de bedoeling Z1 was. Ach, nou ja, volgende keer beter.

Het was meteen de eerste loop op mijn nieuwe Asics 2140 schoenen. Dat is wel even wennen hoor! Hij geeft minder steun om de enkels, maar -zoals ik al eerder opmerkte- hij heeft wel een veel betere demping dan de Brooks. Gevolg is dat ik nu licht geirriteerde enkelbanden aan mijn linker enkel heb. Dat komt wel weer goed.

Ik vond het wel heel moeilijk om zo rustig te blijven lopen. Als je bijna 2 uur op pad bent, kom je op een zondag wel heel veel hardlopers tegen. Ik heb ze niet geteld, maar het waren er wel meer dan 30. En iedereen racete me voorbij. Heel moeilijk om dan je eigen tempo te blijven lopen. Ik heb ook expres mijn hartslagmeter op ‘hartslag’ en niet op ‘snelheid’ laten staan. Elke keer als iemand me inhaalde, ging ik ongemerkt toch even een stapje harder lopen, met als gevolg dat de hartslag weer zo’n 5 slagen omhoog ging. Weer op de rem en rustig verder in mijn sukkeldrafje.

Footpod

Helemaal aan het einde van mijn loopje (ik was minder dan 1km van huis vandaan) viel opeens mijn Footpod van mijn schoen. De footpod zit met twee oogjes aan mijn veters vast, en 1 van de oogjes was laatst al uitgebroken. Nu brak ook de tweede af en viel ‘ie van m’n schoen af. Gelukkig had ik het door, raapte hem op en nam hem mee naar huis. Met een scherp mesje heb ik de bevestigingslipjes (waar de oogjes in zitten) eraf gesneden, en ik ga vanmiddag even aan het knutselen om hem op een alternatieve manier toch aan de schoen te bevestigen.

SportyPal

Het lijkt erop dat de EMBED functie van SportyPal het niet meer doet. Al mijn vorige workouts die ik met SportyPal op mijn blog toonde, geven nu een blanco iframe. Heel jammer, want zo lang dit het niet doet, ga ik uiteraard ook niet proberen nieuwe workouts te tonen op m’n blog. Helaas.

UPDATE
De EMBED functie van SportyPal werkt wél, behalve in Firefox op de Mac. Heb ik weer…Bij deze dus alsnog de gegevens van mijn training van gisteren:

Oud en Nieuw

Brooks Adrenaline GTS 7 (links) en Asics GT2140

Na twee jaar met heel veel plezier te hebben gelopen op mijn Brooks Adrenaline GTS 7, wilde ik -voordat ze daadwerkelijk versleten waren- een nieuw paar hardloopschoenen. Dus, vanmiddag ben ik naar mijn favoriete hardloopwinkel gegaan. Het bleek dat Brooks nog steeds hetzelfde type schoen verkoopt, en dus had ik heel snel klaar kunnen zijn. Deze schoen was echter mijn allereerste echte hardloopschoen, en ik heb eigenlijk geen vergelijkingsmateriaal. Dus heb ik naast een nieuw paar Adrenaline schoenen, ook de Asics GT2140 geprobeerd.

Beide schoenen zijn zogenaamde anti-pronatie schoenen. Kort gezegd: schoenen voor mensen met platvoeten. Het verschil tussen beide schoenen voelt heel groot, en ik denk dat het een kwestie van smaak is welke van beide schoenen iemand zou kiezen. De Brooks is stugger, en geeft meer “contact” met de ondergrond. Daar komt bij, dat voor mij de Brooks natuurlijk heel vertrouwd aanvoelt. Het is mijn eerste paar, en in feite heb ik op deze schoenen leren lopen. Ik loop er al twee jaar op. De Asics is een totaal ander verhaal. Die heeft veel meer demping. Ik kreeg er een

teigetje

teigetje-gevoel bij. Met iedere pas kwam ik heel zacht neer en veerde ik weer omhoog. Althans, zo voelde het.

Het werden dus de Asics. Dat mag duidelijk zijn. Zeker met mijn latente knie-problemen (daarover heb ik het later nog wel eens) leek het me beter wat meer demping te hebben.

Voorlopig zal ik beide nog wel gebruiken. De Brooks zijn niet afgedragen, en ik kan me zo voorstellen dat ik dit najaar nog vaak genoeg in de regen zal lopen, en dan is een tweede paar schoenen geen overbodige luxe. Dan kun je tenminste elke keer met droge schoenen lopen.

Maar morgen zal ik zeker op m’n nieuwe paar gaan lopen. Regen of niet

Groot Sportmedisch Onderzoek

Dat klinkt wel heel gewichtig, een Groot Sportmedisch Onderzoek. Ik schreef een poosje geleden al dat ik in het Sportmedisch Centrum van het UMCG was geweest voor een keuring. Daar kreeg ik gisteren de rapportage van in de bus.

Je kunt je afvragen waarom iemand zo’n onderzoek wil laten doen. In mijn geval wilde ik weten of ik -gezien de historie van hart- en vaatziekten in de familie, en gezien mijn eigen roken de afgelopen jaren- wel voluit aan sport kan blijven doen, of dat er bepaalde risico’s of beperkingen waren. Laat ik daar kort en krachtig op antwoorden: ik ben kerngezond en er zijn geen afwijkingen gevonden die kunnen wijzen op problemen met het hart. Of, zoals het in het rapport is verwoord:

Normale belastbaarheid van hart en longen. Zeer goed uithoudingsvermogen.

Dat laatste streelt natuurlijk mijn ego, maar de arts gaf tijdens het onderzoek al aan dat dit grotendeels genetisch bepaald is. Het heeft namelijk te maken met de VO2max. Voor wie daar nog nooit van gehoord hebben: de VO2max is een waarde die de maximale zuurstofopname in milliliter per minuut per kilogram lichaamsgewicht aangeeft. In mijn geval is die waarde 53.1. Leuk zo’n getal. Is dat goed? Is dat gemiddeld? Wat is dat? Gelukkig kreeg ik er een tabel met normaalwaarden bij:

Normaalwaarden maximaal zuurstof opname vermogen (VO2max in ml/min/kg):
Mannen
Leeftijd      Zeer matig  Matig      Redelijk    Goed      Zeer goed
20 - 29 jaar  <38         39 - 43    44 - 51     52 - 56   >57
30 - 39 jaar  <34         35 - 39    40 - 47     49 - 51   >52
40 - 49 jaar  <30         31 - 35    36 - 43     44 - 47   >48
50 - 59 jaar  <25         26 - 31    32 - 39     40 - 43   >44
60 - 69 jaar  <21         22 - 26    27 - 35     36 - 39   >40

Met mijn 53.1 en mijn 37 jaar val ik dus in de categorie “zeer goed”. Zelfs voor een 20 jarige zou het nog “goed” zijn geweest Maar goed, dat is het stukje uithoudingsvermogen. Voor een groot deel genetisch bepaald dus (Bedankt Pap en Mam!), en daarbij door het sporten natuurlijk wel beinvloedbaar.

Een aantal andere feitjes uit het onderzoek:

BMI:                 24.4
Vetpercentage:       22.9
Bloeddruk:           125/80 mmHg
Rustpols:            54
Max. hartfrequentie: 163 (*)
Omslagpunt:          148 (*)
Glucose:             4.5 mmol/l
Cholesterol:         4.0 mmol/l

Die maximale hartfrequentie mag je gerust met een korrel zout nemen. Die worden getest tijdens inspanning op een hometrainer. Het punt waar je niet verder komt, is het punt waar je maximale hartslag zit. Leuke theorie, maar mijn benen konden het gewoon niet aan om verder te trappen. Ik fiets bijna nooit, en dat was te merken. Conditioneel had ik nog veel verder kunnen gaan. Dat blijkt ook wel uit mijn eigen metingen tijdens trainingen. Vorige week tijdens de Zuidlaardermarktloop had ik een maximale hartslag van 180.Er staat dan ook in het rapport: NB Voor de toepassing bij hardlopen kun je 10-15 slagen bij de getallen optellen. Nou, zeker 15 dus, en dan zitten we op 178…komt in de buurt.

Ook zijn er in rust, en tijdens de inspanningstest hartfilmpjes gemaakt. ECG IN RUST. Conclusie: Niet afwijkend. Inspannings-ECG: Geen zuurstofgebrek van de hartspier. Geen ritmestoornissen.

Conclusies:
1. Er zijn bij het sportmedisch onderzoek geen contra-indicaties gevonden tegen intensief sporten. We adviseren je actief te blijven in dagelijks leven en sport en te stoppen met roken.
2. Hart en longen zijn normaal belastbaar. Rust en inspannings ECG zijn normaal. Het uithoudingsvermogen is zeer goed.

…ik ga dus rustig door…

Lekker ontstressen

Gistermiddag was best een beetje stressen. We hadden een afspraak bij Accare waar we best een beetje tegenop zagen. Naar aanleiding van een eerder onderzoek waren we met veel vragen blijven zitten, en het eigenlijk helemaal niet eens met de eindconclusies. Daar gingen we het gisteren dan over hebben.

De meeste kou is uit de lucht. Een écht goed gevoel zullen we er wel nooit over krijgen, maar we hebben voor een belangrijk onderdeel excuses gekregen (jawel, dat hadden we nooit verwacht) omdat ze toegaven niet te hebben gedaan wat ze hadden moeten doen (de eigenlijke centrale vraag waar het hele onderzoek om draaide was namelijk helemaal niet beantwoord!). Voor andere onderdelen kregen we een betere uitleg waarom er op een bepaalde manier gehandeld is.

Eenmaal thuis heb ik me gauw omgekleed en ben gaan rennen. Even ontstressen. Dat wil zeggen, de geest ging ontstressen, het lichaam ging juist flink stressen Ik ben richting Noorderplantsoen getogen en heb het parcours van de Plantsoenloop weer uitgeprobeerd. Makkelijk gaat dat nog steeds niet, maar wel beter dan voorheen. Het vlakke gedeelte gaat goed, lijkt me logisch. De klimmetjes gaan eigenlijk ook best goed. Ik loop nu een stuk relaxter heuvelop. Maar de afdalingen heb ik toch nog serieus problemen mee hoor. Wat een klappen krijgen die benen de hele tijd!

Ik heb nog dik twee weken de tijd…

Volgens mijn Suunto T3c heb ik met deze 8.5km een Trainings Effect (TE) van 4.7 gehaald. Dat betekent dat ik hier wel even van moet herstellen. Vandaag dus maar eventjes niks. Komt goed uit, want ik vertrek zo richting Amsterdam voor een dagje op kantoor daar. Dan blijft er toch niet veel tijd over…