Jouke

Alle begin is moeilijk

“Alle begin is moeilijk”. Je hoort het vaak, en het is vaak waar. Vandaag bijvoorbeeld, als ik begin met een nieuwe blog en moet verzinnen waar ik begin met vertellen…

Het geldt zeker ook voor sporten, en dan vooral als je het eigenlijk nog nooit in je leven echt hebt gedaan. In mijn geval was dat tot december 2006 het geval.

In mijn jonge jeugd heb ik een blauwe maandag op voetbal gezeten. Het waarom daarvan is me nu nog altijd niet duidelijk. Ik wilde zelf zo graag, maar dat had meer te maken met vriendjes die er ook al op zaten, dan met werkelijke interesse in de sport. Ik was er dan ook zeker geen ster in.

Op mijn schoolrapporten stond bij lichamelijke opvoeding immer de optie “houterig” en “matig” aangevinkt (wij hadden nog woordrapporten op de lagere school), en op de middelbare school stond er steevast een zesje voor ingevuld (onvoldoende kon je eigenlijk alleen krijgen als je spijbelde voor gym).
Uiteindelijk heb ik nog in mijn studententijd bij de ACLO in Groningen twee semesters gefitnesst en een semester gebadmintond, maar dat was enkel voor de studiepunten die ik ermee kon halen.

Het was voor mij duidelijk dat het leven als een sporter niets voor mij was.

Een zittend beroep (computerprogrammeur) werd mijn carriere, dus je kunt op je vingers natellen hoe het stond met mijn conditie op mijn 29e verjaardag. Als klap op de vuurpijl begon ik op die leeftijd -door allerlei omgevingsfactoren- ook nog eens met roken.
Eind 2006 begon ik eindelijk eens na te denken over mijn slechte levensstijl. Slechte eetgewoontes, geen lichaamsbeweging, roken. In mijn familie komen ook nog eens allerlei hart- en vaatproblemen voor. Als ik zo door zou gaan, zou het niemand verbazen als ik voor mijn 40e ook problemen met mijn hart zou gaan krijgen. Mij in ieder geval niet!

Het was tijd voor verandering.

In december vorig jaar schreef ik me in bij de sportschool in de buurt, en begon ik met hardlopen. Het hardlopen had als einddoel de 4 Mijl van Groningen in oktober 2007. Fitness was gericht op spieraanwas. Ik was super-fanatiek. De voeding werd helemaal afgestemd op het vele sporten, en de resultaten waren er ook naar. Ik ging met sprongen vooruit. Meer dan drie maanden lang was ik niet meer een luie, rokende kantoorpik, maar een fanatieke, gezonde sporter.

En toen kwam de terugslag.

Een stressvolle periode zorgde voor het roken van een eerste sigaretje, er was minder tijd om te sporten, en voor ik het wist zat ik weer in het oude patroon. Terug naar een pakje sigaretten per dag, en van mei 2007 tot en met augustus 2007 heb ik geen stap meer in de sportschool gezet, om van het hardlopen maar niet te spreken. Maar de datum van de 4 Mijl kwam steeds dichterbij. Ik had me er al voor opgegeven, en er werden ook clinics georganiseerd waar ik me voor had ingeschreven. Ik moest weer aan de slag. Het roken opgeven lukte nog niet, maar ik begon in ieder geval weer met hardlopen. Er was weer een begin!

Twee weken voor de 4 Mijl van Groningen, we schrijven 2 oktober 2007, besloot ik weer een poging te wagen de sigaretten te laten staan. Dat viel (en valt nog steeds) niet mee. Het gaat met vallen en opstaan, maar sinds de week van 8 oktober ben ik terug naar 1 à 2 sigaretten per dag. Op 7 oktober liep ik voor het eerst de volledige afstand (en het parcours) van de 4 Mijl. Mijn tijd was 37:09. Het was een training, maar ik vond het al een hele prestatie. Tot die tijd liep ik een gemiddelde snelheid van 9.5km/u, wat neer zou gaan komen op een tijd rond de 45 minuten. Dit was dus al heel aardig voor mijn doen!

Op zondag 14 oktober 2007 was het dan zover.

De dag van de 4 Mijl van Groningen was aangebroken. Ik had me zo goed als mogelijk was voorbereid. Vanaf de start ging ik in een veel te hoog tempo weg, en had al vroeg het idee dat ik dit niet kon volhouden. Toch viel de inzinking die ik op 3/4 van het parcours kreeg mee, en ik finishte in 34:48.9. Dat was 2:20 sneller dan een week eerder! Ik was bere-trots op mezelf.

In de week erna ben ik ook weer in de sportschool geweest. Tot mijn spijt, maar eigenlijk zonder verbazing, kwam ik erachter dat er van mijn kracht van eerder dit jaar niet veel was overgebleven. Bij sommige oefeningen kon ik nog niet de helft van het gewicht aan wat ik was gewend. Ik houd mezelf dan ook maar voor dat ik weer iets heb om naartoe te werken.

Het hardlopen is niet afgelopen

Meteen op de dag na de 4 Mijl ben ik weer verder gegaan. Een rustig duurloopje van 50 minuten. Ik voelde alleen dat ik een nieuw doel nodig had. Alleen maar lopen om het lopen is niets voor mij. Ik wilde meer. Ik wilde een grotere uitdaging dat de 4 Mijl. Ik ging was googlen, en kwam erachter dat er in maart 2008 een halve marathon wordt georganiseerd in mijn woonplaats. Een halve marathon. Da’s nog eens wat anders dan zes en een halve kilometer! Dat moet mijn volgende doel worden.

Mijn zoektocht naar goede hardloopschema’s kwam uiteindelijk uit op My Asics. Ik loop helemaal niet op Asics (ik loop op Brooks), maar op die site kun je een persoonlijk trainingsschema laten opstellen, gebaseerd op een doel wat je jezelf wilt stellen. Heel handig, en je kunt in een trainingslog alles bijhouden. Per training de afstand, soort training, gemiddelde hartslag, enz. Vervolgens kun je in de statistieken bekijken of je qua “fitness” vooruit bent gegaan. Een hele mooie website, en nog gratis ook!

In deze blog wil ik voortaan mijn ervaringen kwijt. Ik heb nog geen blessures gehad, maar die zullen op enig moment wel gaan komen. Nu ben ik gemotiveerd, maar ook dat kan weer wegzakken. Nu ben ik nog een iets onder gemiddelde recreatieloper, maar misschien word ik wel een wedstrijdloper. Nu rook ik nog 1 à 2 sigaretjes per dag, maar straks ben ik helemaal rookvrij en leef ik weer helemaal gezond. Wie weet krijgt iemand anders door het lezen van deze blog ook de inspiratie om gezonder te gaan leven!

Tags: 4mijl, hardlopen